Het Tao dat genoemd wordt, is niet het eeuwige Tao

道 可 道 ， 非 常 道。

Voor Amy Tsao


I

Toen het pad eenmaal was verwekt
werden de linten doorgeknipt.

Er was een geboorte.

Het gras vertrapt tot modder, bedekt met grind,
en bladgoud op zijn plek gehamerd onder de stenen.

Het pad is kaarsrecht,
maar zijn bedoelingen helder als van een verleider,

Het splijt het rechtlijnige park in twee diagonale stukken,
penetreet de campus met onhoudbare voorwaartse dynamiek,

Voorspeld in alle andere lijnen en
rechte routes in de buurt,
is het de koning onder de paden.

Het wordt dagelijks overgestoken zoals de London Bridge;
het wordt elke dag genomen, keer op keer,
blindelings, in vertrouwen.

Circulus in probando


II

‘s Nachts is het pad leeg en de uiteinden
komen tot elkaar.
Het park denkt, de tijd
gaat langzaam.

Zoals slakken,
weven geesten slierten van
chaos te vaag om
in het daglicht een spoor na te laten
en de vijver zoekt bedaard diepte en dieptes
zonder enige verantwoordelijkheid.


(vertaling: Anne-Marie van Hoof)